Ο Αλεξ και εγω ημασταν παντα ξενοι στο μερος που ζουσαμε αλλα τωρα τελευταια ειχαμε αποκτησει λιγο περισσοτερο αυτοπεποιθηση. Πριν το σπιτι εχει εναν δρομο με ασφαλτο που δεν περναει σχεδον κανενα αυτοκινητο, οποτε περπατησαμε μιλωντας για εσωτερικα αστεια και κατι βιντεο στο youtube με κατι αθειστικα χιουμοριστικα σκετς. Μετα απο περιπου 40 λεπτα περπατηματος, λιγο πριν το σπιτι μου, περασαμε απο το αρχαιο καστρο και ο ηλιος επεφτε απαλα στον οριζοντα. Αποφασισαμε να το απολαυσουμε με λιγα λιτρα μπιρας, εξ αλλου δεν οδηγαγε κανεις . Εστριψα τσιγαρο και εδωσα μια κρυα μπιρα απο το σακιδιο μου στον Αλεξη. Καθως το απογευμα εδινε τη θεση του στη νυχτα, ο ουρανος ηταν βαθυκοκκινος και σκουρος μπλε, αποφασισαμε να αρχισουμε την καταποση της παγωμενης μπιρας. Ειχαμε ανεβει στο οχυρο του καστρου που τωρα πια ειχε γεμισει με αγρια χορτα, και βλεπαμε το λυκοφως μεσα απο τα παραθυρα του καστρου, που καποτε ηταν σκοπιες για τοξοτες, σε καποια σελιδα της ιστοριας. Καθως ενιωσα την πρωτη κρυα μπιρα να κατεβαινει στο λαιμο μου, ειδα ενα κοριτσι να περναει με το ποδηλατο της μπροστα μας, ηταν η Αλιζέ. Μας χαιρετησε ξεροντας ποσες τηλεφωνικες συνδιαλεξεις εχουν λαβει χωρα με αυτη στη φαντασια μας. Αραξα κατω κοιταζοντας την Αφροδιτη που ηδη φαινοταν στον θολο του ουρανου. Ο καπνος σε συνδιασμο με την μπιρα με εκανε να φτιαξω κεφαλι εις διπλουν.
Μετα απο λιγα λεπτα, προχωρησαμε προς το σπιτι μου. Ηταν σαν να ζουσα μια παλια ταινια μπροστα απο τα ματια μου. Ανοιξα την πορτα με το ιδιο κλειδι που χρησιμοποιουσα πριν 10 χρονια. Ανοιξε χωρις βια. Περασα στην κεντρικη πυλη, μετα στο διαδρομο που επαιζα μικρος. Εβαλα το ipod να παιζει μουσικη. Η νυχτα ηταν δικη μας, και δεν μπορουσε κανεις να μας την παρει. Ειμασταν μονοι σε μια απαγορευμενη πολη. Συντροφος η μπιρα , και ο νυχτερινος ανεμος, δεν μας φοβιζε τιποτα. Αναψα δυο κερια και το αρωμα τους γεμισε τα απομονωμενα δωματια με ζωη ξανα.
Η νυχτα ειχε μολις αρχισει .
0 comments:
Post a Comment